Turkije
15 t/m 27 september 2001
Zaterdag 15 september
De aantekeningen:
De vliegdag dus... Schilhol heeft de nare regel dat je twee uur van te voren aanwezig moet zijn op het vliegveld. Als je dus hoort dat je pas om 8:30 hoeft te vliegen, kun je eerst denken Ooohh, dat valt wel mee! .. maar als je er dan twee uur vanaf haalt, dan wordt het al minder.
Hou er dan ook nog eens rekening mee dat je een uur moet reizen, en een tijdje wakker moet worden .. en dan is het al gauw een uurtje of 4:30 dat de wekker af moet lopen. Voeg daar aan toe een optreden de avond tevoren, en de korte nacht is compleet. Gelukkig kun je in het vliegtuig verder slapen.
Die nacht overigens amper geslapen. Waarom weet ik niet. Echt zenuwachtig was ik niet, maar het lukte gewoon niet. En dat terwijl ik zo'n goede taktiek had: blijven zitten aan de bar tot het dicht gaat, en gewoon lekker biertjes blijven drinken. Helpt dus niets.
Anywayz, om die vroege tijd ging inderdaad de wekker, en om 5:30 ongeveer zijn we vertrokken richting Schiphol. Waren we helemaal vergeten dat ze met de weg bezig waren! Daardoor moesten we een heel stuk 80 rijden, en dus kwamen we een half uur te laat bij Schiphol. Ineens begreep ik waarom ze die twee uur speling hadden. Als iedereen tien minuten voor vertrek zou komen, kun je nooit allemaal op tijd inchecken. We waren nog op tijd, gelukkig.
Na een tijd in de rij wachten, wat weeg werk en wat nakijk werk, konden we door de poortjes, en uiteindelijk naar de gate. Ondertussen nog even gegeten, want inmiddels had ik vreselijke honger. Dat voel je wel in je portomonaie. Toen me werd gevraagd of ik naar de Mac wou sloeg ik dat af (hell, het was 7:30 ofzo), maar gezien de prijzen was dat misschien beter. Hoewel de Schilhol Mac misschien ook wel zo belachelijk duur is.
We vlogen met de maatschappij Anatolia ofzoiets, een Turkse maatschappij. Economy class. Als je denkt dat dit een soort eerste klas is voor zakenreizigers heb je het mis. Het is economy omdat er zoveel mogelijk stoelen in een vliegtuig worden gepropt. Dat zat dus echt niet prettig. Een auto zit nog lekkerder. En hier moesten we dan 4 uur in doorbrengen! Geen pretje, echt niet. Af en toe ben ik maar gaan staan om mijn benen te strekken.
Twee jaar terug naar Spanje kreeg ik ontzettend last van mijn oren. Net alsof mijn hoofd van mijn romp zou exploderen, zo erg. Om te janken haast, zo erg ook nog. Nou echt, gewoon erg. Dit keer viel het gelukkig wel mee. Een zooi droppies in m'n mond gedaan, en de gedachten een beetje ergens anders op gezet. Naar buiten gekeken of het al wat wou lukken, dat neerlanden. Dat ging prima.
Op het vliegveld zaten mijn oren nog wel dicht, maar al snel gingen die open. Veel sneller dan de vorige keer. We moesten door poortjes heen, waar Turkse meneren heel boos de foto met je echte gezicht vergeleken. Na een keer of drie heen en weer kijken, zetten ze keihard een stempel op je visum (die je voor twee tientjes moest kopen. Gepast betalen, anders geen geld terug). Een beetje bang werd ik er van. Gelukkig mochten we er allen door.
Eenmaal door die controle heen, kwam er een mannetje toegesneld die wat namen van maatschappij-en riep. D-Reizen, Oad, en nog een paar, net zo lang tot die van ons er tussen zat. Dat ging allemaal zo snel dat wij er van overtuigd waren dat hij bij onze maatschappij hoorde (waarvan ik de naam kwijt ben). Hij laadde alle koffers vakkundig op zo'n karretje, en reed er mee de straat op. Zo snel, dat wij hem allemaal na keken waar gaat ie heen?.
Richting taxi, daar ging hij heen. En hij hoorde helemaal niet bij onze maatschappij, maar hij wou wel geld zien voor zijn bewezen diensten. Oplichters. Leuke binnenkomst zo. Nouja, die arme man een paar miljoen gegeven ofzo, en toen ging ie weg. We dachten dat we met een busje naar het hotel zouden worden gebracht, dus toen er taxi chauffeurs op ons afkwamen dachten we dat gebeurt ons geen tweede keer. Oprotten!. Maar toen bleek de man die een bordje vast had met onze achternaam erop, ons ook naar die taxi chauffeur te dirigeren, die haast van plan was weg te rijden door ons vriendelijke verzoek om op te rotten. Sja, weten wij veel?
Achterin de taxi werden de koffers gegooid. Niet gestapeld, want er zat een gastank in, dus dat past niet. Nee, gewoon rechtop, en dan die klep met een touwtje dicht. Als dat maar goed gaat dacht ik .. maar het ging prima.
Na ruim een uur rijden (!) kwamen we eindelijk bij ons hotel aan. Bij wijze van airco had hij twee raampjes tegenover elkaar open gezet, waardoor er inderdaad air genoeg door de auto woei. Wat overigens helemaal geen overbodige luxe was, want met lange broeken aan was het best hitsig.
Bij de appartementen aangekomen vertelde ze ons dat we 1 appartement voor 2 personen zouden krijgen, en 1tje voor 4. En dat terwijl ze in Nederland hadden gezegd dat dit veranderd was naar 3 appartementen van 2 personen. In de eerste instantie gingen we ermee accoord, totdat we de kamer zagen. Gewoon alle vier de bedden op 1 kamer. Zo kunnen we niet eens sexen! riep ik verschrikt uit. Nog meer van zulke goede argumenten, en er werd toch maar een extra appartement bijgeregeld. Helaas niet in de buurt van de twee appartementen die we al hadden, maar toch vond ik het een wijs besluit.
Heel, heel gauw de korte broek aan en een beetje verkennen hoe het zat met het appartement. Dat was gauw gedaan. Zoveel viel er niet te verkennen, het was tamelijk klein. Tamelijk smerig ook, voor Nederlandse begrippen. De wc liep door, en de douchekop kon je niet ophangen. Later bleek ook dat de douche er zeker 10 a 15 minuten over doet om warm te worden. Dan ben je doorgaans al klaar, met kouddouchen.
De rest van de dag hebben we gezocht naar een pin automaat. Als we de berg afliepen, kwamen we bij Ladies Beach. Een boulevard met allemaal restaurants, en winkeltjes die zwemspullen verkochten, zoals luchtbedjes enzo. Maar geen pin automaat, die was alleen in het centrum (Kushadasi). En we moesten toch echt geld hebben, om te eten enzo.
Dus naar Kushadasi (ik weet niet of ik het goed schrijf, volgens mij zat er een ingewikkelde Turkse letter in het woord) en daar gezocht naar een pin automaat. Allemaal iets van 100 miljoen gepinned (170 piek), en toen op zoek naar een eetplaats.
Al gauw bleek dat de Turken je overal naar binnen vragen, ze altijd een special price for you hebben, en altijd je vrienden zijn. Overrompeld en met stomheid geslagen door deze buitengewone gastvriendelijkheid, lieten we ons door het eerste de beste restaurant paaien. We hadden ook gewoon honger, maar toch. Jochies van een jaar of 20 denk ik, waren uiterst geestig en behulpzaam. Servetten werden bij de dames uitgereikt, en ze konden alleen bij de tafel als ze volledig over hen heen gingen natuurlijk. Smart thinking. En de mannen kregen regelmatig een klopje op de schouder, als er weer iets viel te lachen. Erg leuk, maar aan het eind van het diner begon ik me er al meer en meer aan te irriteten. We gingen op tijd weg, zeg maar. Een beetje gladjakkerig vond ik het overkomen, hoewel dit overigens niet in de prijs was terug te vinden ofzo. Voor Nederlandse begrippen eet je erg goedkoop in Turkije. Meestal tussen de 120 en 200 gulden voor 6 personen volgens mij (voorgerecht van het huis, voorgerecht, hoofdgerecht en drank). Niet schlecht, zeg ik dan.
Hierna naar huis, maar eerst even langs de supermarkt om wat drinken in te slaan enzo. De supermarkten zijn overigens een stuk duurder. Hier waren we best wel wat geld kwijt. Het bier dat je daar krijgt is Efes bira. En wel in halve liter blikken!
Hoe het met slapen ging weet ik niet precies meer. Niet door het bier hoor. Maar we hadden last van muggen, maar of dat deze avond ook al was? Ik vertel het gewoon bij morgen.
Zondag 16 september
De aantekeningen:
Simpel he? Een zwembaddag. Natuurlijk allemaal moe van het vliegen enzo, hoewel we het niet zelf hoefden te doen. Heerlijk uitgeslapen. 's Ochtends wordt het op de een of andere manier echt koel in het appartement, waardoor je heerlijk effe uit kan slapen. Tussen 8:00 en 11:00 is de tempratuur het best denk ik, wat slapen betreft.
Er moest wel iemand broodhalen natuurlijk, maar gelukkig waren er genoeg vroege vogels mee om dat voor ons te doen. Hoewel we ze daar helemaal niet voor wilde gebruiken, maarja, als je niet zo best slaapt, dan slaap je des te langer door. De bedden waren overigens keihard, en de kussens veel te plat.
Als ontbijt Turks brood (zoals elke dag). Een soort brede, en korter stokbrood. Niet van die ronde broden, die je hier in Nederland bij de Turk kunt kopen. Het was echt een soort stokbrood, alleen het deeg wat groffer, wat luchtiger. Wat mij betreft heerlijk.
Als beleg wat vreemde kaas, die nog het meest lijkt op de kaas die je bij de Burger King op een cheese burger krijgt. Geen verkeerde smaak overigens. En een soort salami worst, maar toch heel anders, minder scherp. Daardoor luste ik hem zelfs. Verder nog smeerkaas, hagelslag, en jam. Dat was volgens mij het assortiment de eerste ochtend. Later vonden we nog een pindakaas, die heel anders smaakt, echt veel meer naar die pinda's die je zelf moet pellen. Best lekker. En er kwam ook chocopasta bij.
Hierna naar het zwembad gegaan. Boeken mee, handdoeken mee, en de hele dag aan het zwembad gelegen. En zwemmen natuurlijk. Er valt niet zo gek veel te doen in zo'n simpel zwembad zonder glijbaan, maar met die hitte is het toch wel erg lekker hoor.
Wederom gegeten in Kushadasi, als ik het mij goed herriner. Wàt weet ik helaas niet meer, maar dat heb ik verderop wel bijgehouden allemaal. We kochten het aantekeningen schriftje pas laat (ik was op zoek naar een kladblokje, ONVINDBAAR), dus ik moest aan een soort inhaalrace beginnen toen ik het schriftje net had.
Maandag 17 september
De aantekeningen:
Nu was het wel eens tijd om iets van de omgeving te gaan zijn. Op de heenweg had de chauffeur ons al iets verteld over Efes, en een boekje laten zien over het stadje. En dus gingen we daar vandaag heen. (Gingen en vandaag, dat is best raar in 1 zin).
Volgens mij gingen we met een dolmusje naar een taxi plaats. Een dolmusje is een soort 16 persoonsbusje die een vaste route rijdt. Hij heeft geen vaste stopplaatsen. Als hij langsrijdt, toetert hij gewoon (wat ze overigens allemaal doen, zonder een aantoonbare reden) en als je dan een verdachte beweging maakt stopt hij voor je. Hetzelfde met uitstappen: je vraagt gewoon of hij kan stoppen, en dat stopt hij, midden op de weg. De rest van het verkeer moet maar even wachten.
Affijn, naar een soort taxi standplaatsje dus. Daar vertelde de chauffeur dat hij ons wel naar boven zou brengen voor een godsvermogen. Helemaal boven op een berg van het huisje van Maria ofzo. Mariahouse, heette het op zijn kaart die op een bord was getekend. Hij zou ons meenemen, de berg op. Dan konden wij kijken, naar dat huisje. Als we dan klaar waren, bracht hij ons naar het volgende punt, het begin punt van Efes. En daar kon je dan zelf doorheen lopen, en kwam je weer op hetzelfde punt uit waar we stonden.
We vonden de taxi veel te duur, en dus besloten we om te lopen naar dat maria huisje. We zouden twee taxi's nodig hebben, dus dat kwam neer op 40 miljoen geloof ik (= 68 piek). Dus we gingen zelf wel lopen, en daar was die taxi man niet erg blij mee volgens mij.
We liepen nog geen 20 meter, of er kwam een grote chevrolet langs de weg die voor onze neus stopte. I take to you Efes, I have big car. I take you all for 20 million. Big car I have, I take you all ... Nouja, toch een halvering voor de prijs, en het was best warm. Nouja, laten we het maar doen dan.
Eenmaal naar boven gebracht werden we verrast door een soort tolpoortjes. We moesten ook nog eens entree betalen. Nog eens 20 miljoen eroverheen! Ik was verbluft. Ik hou al helemaal niet zo van die Maria, Jezus en God dingen, maar er zoveel geld voor neertellen vond ik helemaal belachelijk. En belachelijk was het ook, zo bleek later.
In het begin waren souvenir winkeltjes te vinden, en er liep een pad naar boven. Door een soort omgeving die nog het meest weghad van een dierentuin vond ik. Niet een artis dierentuin, maar een goed verzorgde dierentuin, zoals Emmen dierenpark ofzo. Groot opgezet. Er was een gat midden in de grond, alsof hier ooit een zwembad had gezeten, of iets anders geheimzinnig. So far, so good.
Ongeveer honderd meter verder stond het huisje van Maria. Daar kon je dan in, en je moest er heel stil zijn. Het is een zeer serieuse zaak, dat Maria bekijken, daar mag absoluut geen lawaai bij gemaakt worden. Er waren kaarsjes, er was een beeld, en er waren boeken (bijbels, dunkt me) in het Turks. Het huisje was ongeveer twee keer mijn slaapkamer, en binnen 5 minuten waren we er weer uit. Voor de oplettende gast (ik niet) was er ook nog een klaagmuur, waar mensen briefjes in hadden gestoken met hun problemen. Maria doet nog niet aan e-mail.
Nou, dan zullen we nu wel een mooi park krijgen ofzo, dacht ik. Waar we lekker kunnen rondlopen, en misschien nog meer oude dingen tegenkomen. Maar na het huisje moesten we rechtaf, een halve draai, waardoor we de berg alweer afliepen, de terugweg. We kwamen langs een muur waar ook allemaal dingen waren opgehangen door mensen die er zijn geweest. Het zal wel iets speciaals zijn, ongetwijfeld. Maar voor iemand als ik, die daar niet zo in geloofd (met alle respect voor zij die wel geloven willen), is het niet veel meer dan een muur met rotzooi. Je hebt er geen fluit aan. En al dat verspilde geld in mijn achterhoofd, ik kon mijn gedachte er maar niet vanaf zetten.
De taxi zou een half uur op ons wachten, wat ik erg kort vond voordat we aan deze bedevaartstocht begonnen. Het was echter erg lang. Ik denk dat we een kwartier later alweer in de taxi zaten, om dezelfde weg terug te gaan. Een heel eind een berg af, waardoor je er druk van op je oren kreeg. Net als in het vliegtuig, maar dan minder erg.
We kwamen weer bij een soort verzamelplaats, met wat souvenirswinkel, en weer wat poorten. Daar kon je pas doorheen als je betaalt had, natuurlijk. Dit keer zag je echter meteen wat je kreeg, en dit zag er erg mooi en indrukwekkend uit. Wellicht kan ik nog eens foto's neerzetten ervan.
Efes is een opgegraven stad, dat ooit bewoont is door Romeinen of Grieken ofzo. Van die mensen die heel lang geleden al badhuizen hadden, fontijnen en gallerijen. Ook een theater was er aanwezig.. allemaal heel erg indrukwekkend. Ik had dit liever meteen al gelopen. Ook een oude grote bibliotheek was er nog, nouja, gewoon teveel om op te noemen. Je kunt je ook niet voorstellen hoe groot en onvoorstelbaar dit is, als je er niet gelopen hebt. Ze zijn nu nog bezig met meer dingen op te graven, en ik denk dat ze er nog een hele tijd mee bezig zullen zijn ook. Dit vond ik echt wel de moeite waard, en hierdoor vergat ik die verspilde 40 miljoen gelukkig wel.
Bij het souvenirs winkeltje ook mijn eerste petje gekocht. Ik heb een soort pettentik, en ook een zonnebrillentik trouwens. Die zonnebrillen is zo erg nog niet, maar die petten draag ik eigenlijk nauwlijks. Alleen als mijn haar te lang wordt, of als het vakantie is. Toch moet ik ze hebben. Zoveel mogelijk, van alle merken. Volgens mij ben ik thuisgekomen met 5 petten ofzo. Dit werd de eerste, een witte Calvin Klein pet. Voor 3 miljoen.
Ohjah, en dan het muggenverhaal natuurlijk. Toen we gingen slapen, hoorde we wel een mug. Maarja, ik dacht dat die mug iedere keer terug kwam. Totdat Paula op een zeker moment naar de wc ging, en ik dacht toch eens even kijken. Zat er op de muur waar Paula sliep toch zeker een mug of 8! Moet je nagaan wat er verder nog rondvloog. Dus we zijn flink lopen meppen. Ze waren nog niet erg bedacht op deze actie, dus konden we ze allemaal vrij makkelijk raken. Later op de vakantie werden ze allerter en vlogen ze al eerder weg. Een hoop vieze plekke op de muur later gingen we slapen, en toen ging het inderdaad een stuk beter. Beetje beter uitkijken met de ramen en het licht aanlaten, dachten we.
Dinsdag 18 september
De aantekeningen:
Another zwembad dag. We moeten ons natuurlijk niet overhaasten tijdens de vakantie, dus zit er altijd weer een rustdag tussen om bij te komen. Bijkomen van het uitrusten, zeg maar.
Een zwembaddag dus. Ik heb het boekje Erik [b]of[/b] het kleine insectenboek meegenomen. Een heel vermakelijk boekje over een jongen, die op een nacht de schilderijen aan zijn muur hoort praten. Het zijn portretten van famillie. Zijn oma komt zelfs uit het portret.
Op een zeker moment gaat hij [i]in[/i] het portret van een weiland. Maar hij wordt heel erg klein, iets kleiner dan een mier. Op die manier leert hij allerlei insecten kennen. Heel erg grappige insecten. Echt de moeite waard hoor, dit boek! En dan te bedenken dat het vroeger op mijn lijst mocht. Had ik het maar gedaan. Dan had ik nu een HAVO diploma :-).
Verder wederom gezwommen enzo, en nog steeds zonder luchtbedjes denk ik. Die kopen we morgen namelijk pas. Ik kan in de toekomst kijker. Dat kan, omdat ik de schrijver ben, en schrijvers kunnen alles. Laat ik maar schrijver worden.
Woensdag 19 september
De aantekeningen:
Ah. Daar hebben we het dagje strand. Ik wist wel dat ie komen zou. Dat komt namelijk omdat ik de schrijver ben. En schrijvers weten alles. Maar dat wisten jullie al. Weten jullie ook alles dan? Hmmm .. Nouja, ik dwaal af.
Voor, ik meen, 3 miljoen bedjes gekocht. Ja, dat is nog een hele prijs, voor ons arme hollanders. De bedjes waren van zeer slechte kwaliteit. Ze gaven me niet echt het gevoel van lekkere degelijke bedjes ofzo. Ze waren wel lekker zacht. Niet van die scherpe naden, gewoon .. lekker zacht.
De golven waren niet noemenswaardig, dus wat dat betreft lag je heerlijk, zo op dat water. Of eigenlijk op je luchtbedje, die dan vervolgens weer op het water licht, maar dat is logisch. Het water is ontzettend helder. Je kon de visjes zelfs zien zwemmen.
Ook mijn boekje, Erik of het kleine insectenboek, uitgelezen. Het einde is zo simpel, dat je het niet zelf kunt bedenken, terwijl je het eigenlijk wel had kunnen verwachten. Of andersom. Je had het kunnen verwachten, je had het eind net zo goed zelf kunnen bedenken. Daar hoef je geen beroemde, literaire schrijver voor te zijn (of worden). En dat terwijl Bomans volgens mij niet onverdienstelijk schrijft. Toch maar eens over nadenken.
Ik weet niet of het vandaag was, maar anders wordt vandaag zo kort, maar inmiddels hadden Paula en ik ons voorgenomen om hier later, als we groot zijn, een huis te kopen. Zo van, als ik toch miljonair word, dan koop ik hier een huis ook.
En dat niet alleen, nee, we gaan hier natuurlijk ook dingen doen. Ik ben verschillende internet cafe's ingeweest, maar niet een was er snel. Allemaal een 56k modem, die ze dan met 6 of meer pc's delen. Dat kan beter natuurlijk. Met die sataliet technieken van tegenwoordig, moet dat toch veel sneller kunnen. Dus ik dacht, als ik nou met die dude van easyEverything effe een deal sluit, dat ik bedrijfmanager in Turkije wordt ofzo, dan vindt ie dat vast wel okay. Hij hoeft er niks voor te doen, alleen effe investeren om die paar pc's te kopen. En de sataliet te betalen. En het abbonement.
Maar ik bedoel, hij mag wel een lekker groot deel van de winst, daar zit ik dan helemaal niet mee. Dus that's an offer he can't refuse.
Lees ik in de week dat ik terug ben in de krant dat die dude zijn internet cafe's in Rotterdam, en nog een grote plaats (Den Haag?) gaat sluiten. Lekker dan. Weg plan. Nouja, ik bedenk wel wat nieuws hoor. Misschien wil KPN nog een centje bij verdienen. Kunnen ze hard gebruiken ten slotte.
Maargoed, een huisje dus. Zodat we lekker in de winter hier kunnen overwinteren. En als het dan zomer is in Nederland, dan kunnen we het eventueel verhuren aan famillie en vrienden. Ik dacht dat je van een miljoen wel wat leuks zou kunnen kopen. En *zo* veel is dat nou ook weer niet, toch?
Donderdag 20 september
De aantekeningen:
We hebben onze rustdag gehad, dus het werd maar weer eens tijd voor een uitstapje. Op de heenweg had de taxichauffeur ons niet alleen Efes laten zien, maar we reden ook langs 2 Aquacity parken. De ene heette Aqua Fantasy, en de andere Adaland. Het kwam op hetzelfde neer, glijbanen met water enzo.
Dus wij met de dolmus naar Aqua Fantasy. Een tijdje hobbellen door bergen en vallei-en, en toen netjes afgezet. Naar de entree gelopen enzo, en ook toen werden we afgezet. Niet dus. Wij laten ons niet afzetten. Wij zijn Hollanders!
Bij navraag, bleek de prijs 28 miljoen te zijn. Voor het gemak hadden we ons aangewend alles keer twee te doen. Achteraf blijkt (op mijn afschrift) dat 10 miljoen 17 gulden is. Maargoed, wij rekenen dus vlot uit dat dit 56 gulden kost. [b]Per persoon[/b]. Dank u feestelijk, laat maar hangen, toedeletoki.
We gaan wel even bij Adaland kijken. Daar reden we immers voorbij, dus dat is zo ver niet. Het dolmusje kwam nog niet, dus we begonnen alvast te lopen. Uiteindelijk hebben we alles gelopen. Berg op, in de hitte, ongeveer 20 min. of een half uur lang. Was overigens wel een beetje mijn idee. Ik loop liever dan dat ik een half uur zit te wachten, want dan gaat de tijd nog veel langzamer.
De entree van Adaland lag helemaal op een gigantische berg. Ik denk wel 30% stijlheid ofzo. Je moet een flinke handrem hebben wil je daar je auto laten staan. Dus de dames bleven beneden wel wachten, op afwachting van de prijs. Toen we het bordje $20 zagen hangen, voelde we de bui al hangen. Voor de zekerheid riep ik in het Engels het hokje eens in hoeveel het kostte in Turkisch Lires. 28 Miljoen. Precies hetzelfde. Precies even belachelijk dus.
Verontwaardigd hebben we, dit keer wel, op het dolmusje gewacht en zijn we terug gegaan naar het appartement. Daar hebben we weer lekker aan het zwembad gelegen. Inmiddels ben ik in het boek Het begonnen. De onverkorte versie. Het gekke is, dat het verhaal me zo bekend voorkomt. Misschien heb ik een verkorte versie gelezen, of ik heb ik de film gezien. Toch kan ik me elke keer maar niet herrineren hoe het afloopt.
Nu, aan het eind van de vakantie, heb ik het boek overigens nog steeds niet uit. Dat wordt verlengen, ben ik bang.
Vanaf hier heb ik blijkbaar ook bijgehouden wat ik heb gegeten. We hebben in het centrum gegeten. Als voorgerecht had ik mushroom soup, gewoon champignonnensoup dus. Hoewel ik die van cup-a-soup eigenlijk lekkerder vind, maar misschien ligt dat aan mij..
Als hoofdgerecht lekker kebab garlic. Een opgerolde pannekoek, met daar lamsvlees erin. En een heerlijk sausje erover met flink knoflook erin.
Als we in Nederland uit eten gaan, krijgen we op de 1 of andere manier altijd gerecht met knoflook erin. Heerlijk vind ik dat. Het vreemde was dat dit in Turkije nauwlijks te krijgen is. Stokbrood of pita brood krijg je wel, vaak gratis, in het begin. Maar je krijgt er geen boter bij, of andere boter. Slechts in 1 restaurant, dit restaurant, kregen we er garlic butter bij. Heerlijk. Echt uit eten.
En morgen weer meer ... !
Vrijdag 21 september
Zo hee. Het is nu 26 januari, en ik moet dit verslag nog steeds af maken. Waarschijnlijk had ik de "morgen" toch andere dingen te doen. Toch wil ik proberen om het nog af te maken. Ben benieuwd of ik alles nog weet wat ik wilde opschrijven, waarschijnlijk niet. Maar wel handig dat ik dus aantekeningen heb gemaakt.
De aantekeningen:
Oh. Juist ja, die dag. Goed. We gingen er dus om 11:30 uit, zoals jullie net zo goed kunnen lezen als ik op het papiertje. Door die rottige muggen en hitte slaap je 's nachts eigenlijk niet zo erg. En als het dan morgen wordt, dan koelt het af op een vreemde manier. En de muggen gaan slapen, en dan kunnen wij dus ook ineens slapen.
Heel vervelend want de rest van de familie zit te wachten met ontbijt. Meestal was het ontbijt al op als wij aan kwamen schuiven.
Deze dag was er markt. Ik heb een hekel aan winkelen, en een hekel aan markten. Dat was deze keer niet echt anders eigenlijk, maarja, het is vakantie. Vreemd land, vreemde mensen, dus dan is er toch een stuk meer te zien dan op een markt in Nederland. Zelfs voor mij was het leuker.
Bovendien heb je er in Turkije natuurlijk een sport bij: het afdingen. Gewoon kijken voor hoeveel je het mee kan krijgen. Erg handig is dat, vooral voor de vrouwen die zich nu helemaal ziek kunnen kopen.
Er lag ergens op zo'n markttafel een zooitje t-shirts. Ze hebben het logo van allerlei merken er gewoon opgenaaid, maar opzich zag het er wel beter uit dan in Spanje. Daar werd het er gewoon op gedrukt, en na twee wasbeurten is dat er zeker weer af. Om nog maar te zwijgen over het krimpen dat ze doen.
Nee, deze dingen zagen er beter uit. Ik geloof dat ik er 7 voor 10 miljoen mee mocht nemen. Koopje dus. Hups, pak maar in.
We hebben ook nog naar souvenirs gezocht. Ik had een heel mooi shirt gezien, eentje die echt wel wat beter was zeg maar.. dus die wilde ik wel mee nemen voor mijn broertje. Probleem is dan wel dat je voor de ander ook wat moet vinden. Nog zo'n mooi shirt bijvoorbeeld. Maar dat was nog een heel gedoe zeg! Ik wilde er geen een die minder mooi zou kunnen zijn dan de ander.
Uiteindelijk toch geslaagd en dus met twee extra shirts naar huis. Volgens mij heb ik op deze markt ook nog een frontje voor mijn 3310 gekocht. Ik probeerde hier ook weer af te dingen natuurlijk. Een jong jochie was me aan het helpen, dus dat wordt kaasie dacht ik. Niet dus. Hij ging aan zijn vader vragen of er nog wat af kon, die druk in een bak aan het graaien was om een andere klant te helpen. Hij reageerde een beetje chagi-hagi van nee. Dus ik dacht, okay, ik heb m'n best gedaan. Als ik het ding wil hebben zal ik gewoon moeten betalen.
Betalen deed ik dus. Het jochie kreeg een triomfantelijke lach op zijn gezicht, en riep iets als 4 million commision om mij duidelijk te maken dat hij nog steeds best veel winst had gemaakt. Ettertje. Ik had dus wel meer kunnen afdingen. Misschien was het gewoon een tactiek, om ons toeristen op die manier te bespelen.
Het was bijna 16:00 ofzo, tijd om terug te gaan. Nog even hier kijken, en dan gaan we naar het busje zei Paula. Ja, het bussie komt zo! hoorde ik iemand achter me zeggen. Ik keek even om. En nog eens, want hee, was dat Eric niet? Ja! Kijk aan!
Ben je zo'n roteind weg van Nederland, en dan kom je gewoon je collega tegen. Ik wist wel dat hij ook naar Turkije zou gaan, maar ik wist niet waar wij zouden zitten. Had hij dus wel gevraagd, maar ik wist het niet. Hij zat in een rot dorpje zei hij, waar verder weinig aan was. Weinig te beleven. Wel grappig. Meteen kennis gemaakt met vrouw en kind. En Eric ziet er best anders uit in korte broek, in plaats van een stoere leren jas.
Nouja.. het eten dus in Ladies Beach. Lekker dichtbij. Dat staat verder duidelijk op het papiertje, tenzij jullie mijn handscrift niet kunnen lezen.
Zaterdag 22 september
In plaats van aantekeningen een heel verhaal. Dus die kan ik hier gewoon neerzetten, lijkt mij:
Schrijven gaat me niet zo heel goed af daar geloof ik. Erg netjes is het niet altijd. Maar ik geloof ook niet dat ik toen al het plan had om de boel in te scannen. Dat leek me achteraf pas een leuk idee. Anders had ik dit verhaal dus zitten overtypen, maar ach, zo is het een stuk persoonlijker toch?
